Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Cassambalis― Η Τέχνη της ζωής και τα κεφτεδάκια της Καγκελαρίου




Cassambalis. 
Μην τον πείτε Κατσίμπαλη όμως αν και είναι εξ ίσου θρυλικός.

Το φωτεινό νησί με τα ορεκτικά εδέσματα στο κέντρο μοιάζει με νεκρά φύση ολοζώντανη που περιμένει το Φλαμανδό ζωγράφο της, στημένη για αρχοντική γιορτή· ενώ η Τέχνη η απαράμιλλη η αυθεντική κρέμεται στους τοίχους. Του Αλέξη Ακρθάκη μόνιμη η πλούσια έκθεση, κι ανάμεσα σκίτσα, γλυπτά, posters ιστορικά και, κάτω, σα βγεις ―μέσα από σκάλα θεατρική, πόρτες κλειστές μυστηριώδεις― «σα βγεις στον πηγαιμό προς» τα Toiletten μπαίνεις στου Helmut Newton το Berlin που οδηγεί στον υπόγειο μεν (στο Βερολίνο είμαστε, μην το ξεχνάμε) αλλά μεγάλο χώρο υποδοχής ξενοδοχείου, κενό, μαρμάρινο και σεμνά φωτισμένο με επίγνωση της θέσης του (υπογείως) όσο και του ότι πλέον πέρασε την πρώτη νιότη.

Πάνω όμως στο μπαρ ή σε τραπέζι, ο οικοδεσπότης έρχεται να χαιρετήσει τις νεοαφιχθείσες. Πληθωρικός, ευγενικός και με εκείνο το κάτι απροσπέλαστο στα μάτια που ξεχωρίζει τους φημισμένους εστιάτορες στο μαγαζί τους όπως και τους διάσημους ηθοποιούς στα καμαρίνια, δηλαδή όσους (και όταν) εργάζονται εκεί που οι άλλοι διασκεδάζουν.
Μας χαιρετά, εγκάρδια τη ντόπια φίλη που μοιράζεται το Βερολίνο της μαζί μου, και πριν στραφεί απαλά σα χορευτής για να επιστρέψει στην παρέα που καθόταν, είναι εμφανές ότι η ματιά του έχει επιθεωρήσει τα τραπέζια.

Εκεί, πάνω από το κάγκελο της σκάλας, μου δείχνει η φίλη το τραπέζι που αγαπά η Φράου Μέρκελ που στον Κασάμπαλη τρώει τα κεφτεδάκια της κι απολαμβάνει τις ώρες ξεκούρασής της αφού, μαθαίνω, τέσσερις ώρες παρέμεινε πρόσφατα και από το γεύμα δε σηκώθηκε στιγμή.
Η Καγκελάριος προφανώς δεν επιτρέπει στον εαυτό της το προσφιλές των γυναικών σουλάτσο προς τα  Τουαλέτεν. Το ίδιο ήταν κι η κυρία Thatcher, το ίδιο και πολλές βασίλισσες.
Είναι βολικό για τις γυναίκες που δεν κινδυνεύουν από τον προστάτη, ασθένεια που αποτελεί κακό του επαγγέλματος για πολλούς πολιτικούς που, λίγο οι ψηφοφορίες κι οι αγορεύσεις στη Βουλή, λίγο οι περιοδείες σε ραχούλες και χωριά, αφήνουν, λένε από παλιά, κουσούρι.  Προστάτη  βάσανα εμάς, μεγαλώνοντας  δε μας απειλούν αλλά, οι γυναίκες στη δημόσια ζωή έχουμε μάθει να προσέχουμε διπλά διότι καταλάβαμε ότι μια Καγκελάριος ή μια βασίλισσα αν θέλει να έχει κύρος δεν αρκεί να είναι άξια στη δουλειά της μα πρέπει να επιδίδεται σε χίλιες δυό μανούβρες που δε θα φέρουν ―ούτε κατά διάνοιαν― το κυλοτάκι της στο νου των παρευρισκομένων.
Επίσης βέβαια, φανταστείτε αναστάτωση αν κάθε κύριος παλαιάς κοπής ή καλών τρόπων σηκωνόταν μαζί της– [έστω και συμβολικά, έστω και μ' εκείνο το μισό στο ένα πόδι, που μοιάζει μάλλον με υπόκλιση] ενώ ταυτόχρονα θα πετάγονταν όρθιοι στο λεπτό οι σωματοφύλακες απ' το δικό τους το τραπέζι συνοδείας, κοντά μα σε διακριτική απόσταση, πλάι στο μπαρ αλλά και πολύ κοντά στην πόρτα.
Τέσσερις ώρες λοιπόν με τα κεφτεδάκια και έφυγε δίχως να κατέβει τη σκάλα κι έχασε τα androgynus μοντέλα Helmut Newton. Με μπριγιαντίνη a  la Ροδόλφο Βαλεντίνο και γυμνά τα μικροσκοπικά τους στήθη ή τα μακριά τους πόδια, στήνονται αφύσικα ακουμπώντας στη ρετρό λαμαρίνα των συλλεκτικών αυτοκινήτων ή τους τούβλινους τοίχους φτωχογειτονιάς, λουστραρισμένες και μαυρόασπρες στις άκρως σκοποφιλικές τους πόζες διασώζουν τη στιγμή τους ως σήμερα που, με την αλλαγή στη μόδα του γυναικείου σώματος, πλέον μοντέλα και εικόνες μοιάζουν παλιά, μια  Τέχνη παλιότερης εποχής, πιο γερασμένη από τις πάντα νεανικές και ζωηρές βαλίτσες του Ακριθάκη.

Τον Αλέξη Ακριθάκη αναφέρω επειδή γνώρισα το ζωγράφο αναγνωρίζω το έργο, αλλά δεν είναι μουσείο το εστιατόριο. Δεσπόζουν ―και τυχαίνει να πουλιούνται, άκουσα― και πιο νέα έργα, όπως του Lyubo αριστερά μας μπαίνοντας. Έργο γουωρχολικής επιρροής, με διάσημα πρόσωπα σε έντονα χρώματα, για το οποίο ο ευγενής καλλιτέχνης δε μας είπε πολλά διότι εργαζόταν: σερβίρει.
Πέτυχα επίσης στον Κασάμπαλη τον παλιό ιδιοκτήτη του Μανδραγόρα, μαγαζιού στο οποίο, μεταξύ γνωστών Γερμανών, είχα περάσει ένα ωραίο βράδυ με τυριά και με κρασί και είχα πάρει μια χαρά που εσάς λίγο σάς νοιάζει μα εμένα με συγκίνησε επειδή σχετιζόταν με ένα πιο παλιό βιβλίο μου.
Διότι εμείς οι πτωχοί γραφιάδες, φευ, δεν κοσμούμε τοίχους κι έτσι αυτό που μένει από το πέρασμά μας δεν είναι ατμόσφαιρα και χρώματα στους τοίχους αλλά, κάτι κείμενα όπως αυτό και, ίσως, μιά γωνιά που χρόνια μετά τη δείχνουν ίσως λέγοντας με δέος 'να, εδώ καθόταν'.



 ________________________________

0049 (0) 30 - 8854747 info@cassambalis.de


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Οδηγός άρματος: 'Τους έβλεπα σαν παράσιτα' ― 17 Νοεμ 1973 (συνεντεύξεις, videos)




17 Νοεμβρίου 1973.
«Με παραδέχεσαι ρε; 45 χρονών άνθρωπος και με μια σφαίρα τον πέτυχα στο κεφάλι» κόμπαζε ο Ντερτιλής για τη δολοφονία φοιτητή ενώ οι πηχυαίοι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων είναι τρανταχτή απόδειξη  της λογοκρισίας.
Τα φέρνω αυτά με video της εισβολής του άρματος μάχης,
συνέντευξη της γυναίκας του βασανισμένου Μουστακλή, 

του οδηγού του άρματος
και πολλά άλλα για τη σημερινή επέτειο με συνδέσμους και videos.






vice
Τι Έγραφαν οι Εφημερίδες της Εποχής για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου
Ο τρόπος που τα πρωτοσέλιδα αποτυπώνουν την κατάσταση είναι ένα δείγμα της έντονης λογοκρισίας που ασκούσε η χούντα στον Τύπο.

http://www.vice.com/gr/read/ti-egrafan-oi-efimerides-tis-epoxis-gia-tin-exegersi-tou-
polutexneiou








Σύμφωνα με το συγκεκριμένο πόρισμα οι νεκροί του Πολυτεχνειουστους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο αλλά και σε άλλες περιοχές των Αθηνών από αστυνομικούς ανέρχονται στους 18..... Σε νεότερη έρευνα του Εθνικού κέντρου ερευνών που άρχισε το 2002 οι εξακριβωμενοι νεκροί ανέρχονται σε 24. Η έρευνα συνεχίζεται.



ΤΑ ΝΕΑ 2016, άρθρο του Dimitris N. Maniatis
"Αν το μισό Πολυτεχνείο ήταν οι αποφασισμένοι μέσα, το άλλο μισό ήταν οι έξω. Για τους έξω έχουν μιλήσει λίγοι. Ένα μαγικό πλήθος σε κίνηση και σε γιορτή πάνω από φωτιές και γύρω από χαρτιά, ένα πλήθος που έδινε μια ευρεία νομιμοποίηση στους μέσα. Μια μη οριοθετημένη Κομμούνα, τριών ημερών, μεγάλης εργατικής και λαϊκής πλειοψηφίας που συχνά επιδιδόταν σε συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις και το Παρακράτος της Χούντας που καραδοκούσε και επιχειρούσε να σπάσει τον κλοιό προς την Πύλη και τις εισόδους του Κτιρίου". 


sarantakos
..υλικό γραμμένο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, είτε γράφτηκε εκείνες τις μέρες είτε αργότερα. Αρκετά από αυτά τα πήρα από την πολύ καλή ανθολογία του Ηλία Γκρη Το μελάνι φωνάζει – Η 17η Νοέμβρη στη λογοτεχνία (εκδόσεις Μεταίχμιο).







Η εισβολή του τανκ και η εκκένωση του Πολυτεχνείου, όπως καταγράφηκαν από ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου του 1973. Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Δ. Παπαναγιώτου «Ημέρες Πολυτεχνείου».




Τον έκαιγαν με τσιγάρα, υπέστη ηλεκτροσόκ, τον κρεμούσαν από τα πόδια, τον χτυπούσαν με κλομπ και δέχτηκε ένα δολοφονικό χτύπημα στην καρωτίδα.

Κοπάδια άγρια ροβολούν στη λεωφόρο, βρυχώνται της αϋπνίας στίχοι



Κοπάδι αυτοκίνητα κατεβαίνει ως το φανάρι κι ύστερα άλλο, κι άλλο, με βελάσματα και μουγκρητά.
Τις αθηναϊκές αϋπνίες μου δεν τις διακόπτουν γλάροι μακρινοί ούτε τα πρωινά κελαηδίσματα με μικρών φτερών       πετάρισμα στα κλαδιά έξω απ' το παράθυρό μου αλλά η βοή αγέλης οχημάτων στη λεωφόρο.

Είναι παλιά συνήθεια μου να ξενυχτώ διαβάζοντας, ξεκλέβοντας από τον ύπνο ώρες μία-μία τις σελίδες ώσπου με τα πρώτα πουλιά κλείνω τα μάτια μου. 

Λείπω καιρό όμως, ξεσυνήθισα. Έχει ωράρια η πόλη, με τακτικό παλμό αντί της Φύσης     ή πολυτελούς θερέτρου τους αργούς ρυθμούς με breakfast ως τις τέσσερις το απόγευμα.
Μήνες στην εξοχή ο άυπνος νους μου βουκολικά ερμηνεύει τους θορύβους και όπως στα σκυλιά, μου φαίνονται αγέλη βόδια τα οχήματα και μιας νταλίκας η δυνατή κόρνα σπαράζει σαν ελεφαντάκι που έχασε τη μάνα του.
Σαν ποίημα που ξεχωρίσαμε και  αποστηθίσαμε και ξαφνικά έρχεται η ώρα που η ζωή το ζωντανεύει, ο νους μου που έκανε ζούγκλα τη λεωφόρο, μου αποκαλύπτει - ξανά κι αλλιώς- τα έργα του Jean-François Rauzier, τις μπαρόκ «υπερφωτογραφίες» (των οποίων φέρνω εικόνα και σύνδεσμο.


______________________________

Εικόνες
Πάνω: Καθώς έγραφα κόλλησε το φως της αυγής στο παράθυρό μου πάνω απ' τη ζούγκλα της λεωφόρου.
Κάτω:  Η ζούγκλα μου εμπνευσμένη άραγε από  το Jeux de cirque του  Jean- François Rauzier; 

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Δ.Τ. του Δικτύου Ομ. Χρηστών για τις δολοφονίες : Σχετικά με την αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ και την κοινωνία των πρόσφατων εγκλημάτων από 'Τοξικομανείς' δράστες.






ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Σχετικά με την αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ και την κοινωνία των πρόσφατων εγκλημάτων από 'Τοξικομανείς' δράστες.


Ο επιθετικός προσδιορισμός 'τοξικομανής' είδαμε να χρησιμοποιείται κατά κόρον και πριν αποφανθούν ειδικοί αν αληθεύει ότι ο δράστης υπέφερε όντως από στερητικό σύνδρομο την ώρα του εγκλήματος.
Εμείς οι επισήμως 40.000 (ανεπίσημα ίσως και διπλοί) αποτελούμε τη μοναδική πλέον ευπαθή ομάδα την οποία τα ΜΜΕ έχουν το ελεύθερο να στιγματίζουν ατιμώρητα, οι μόνοι ευάλωτοι μη αναγνωρισμένοι ως ευάλωτοι. Για εντυπωσιασμό δαιμονοποιούνται οι χρήστες συγκεκριμένης ουσίας (και υποκαταστάτων της) έναντι χρηστών άλλων ουσιών (όπως το αλκοόλ) παρότι οι χρήστες και τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει υπό την επήρειά τους είναι πολλαπλάσια.
Έτσι, εντελώς αυθαίρετα, ένα έγκλημα από δράστη που δηλώνει 'τοξικομανής' δίνει το ελεύθερο να στιγματιστεί όλη μας η κοινότητα σαν το ότι ο δολοφόνος είναι τοξικομανής/ πότης /καπνιστής να συνεπάγεται όλοι οι τοξικομανείς/πότες/ καπνιστές κ.ο.κ. να ήμασταν δολοφόνοι.

Αν ωστόσο φτάνουμε στο σημείο ένας κατ' επάγγελμα εγκληματίας να θεωρεί ελαφρυντικό, ή αιτία φόνου, τη χρήση ή τη στέρηση τότε μάλλον αγνοούν οι στιγματιστές μας την ευθύνη της πολιτείας. Εμείς, οι χρήστες όμως γνωρίζουμε καλά:
Η πολιτική της χώρας μας για τα ναρκωτικά είναι πεπαλαιωμένη και αναχρονιστική βασισμένη μόνο στην καταστολή με γεμάτες φυλακές που παράγουν εγκληματίες, με απαγορεύσεις που ρίχνουν ανθρώπους άρρωστους στην παραβατικότητα. Είναι μια πολιτική ανάξια ευρωπαϊκού κράτους και γι' αυτό η ΕΕ πολλά χρόνια χρηματοδοτεί αλλαγές που οι κυβερνήσεις και οι Δήμοι δεν τολμούν να κάνουν πράξη. Ό,τι προοδευτικό στις κοινοτικές οδηγίες αποσιωπάται ή δε μεταφράζεται και παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη μονοκρατορία του ξεπερασμένου μοντέλου της τιμωρίας.
Για τις δυο πρόσφατες δολοφονίες από χρήστες ακούγονται πολλά.
Ρωτάμε όμως: Ακούσατε άραγε ποτέ για τις δολοφονίες χρηστών που όχι μόνο δε μπαίνουν στα δελτία ειδήσεων αλλά ούτε καν ερευνώνται από την Αστυνομία που τις προσπερνά ως 'ξεκαθάρισμα λογαριασμών'. Ακούσατε ποτέ για νεκρούς χρήστες μέσα στο νοσοκομείο ή το κρατητήριο επειδή τους αρνούνται το φάρμακο που θα τους κρατούσε στη ζωή; Ακούσατε για τη βια που υφίστανται οι χρήστες από Αστυνομία και εμπόρους; Για τη βια που υφίστανται μέσα σε κάποια Προγράμματα που στηρίζονται στην πλύση εγκεφάλου, σε καταναγκασμούς ή και στην εκδίωξη του ασθενούς από το οικογενειακό του περιβάλλον;
Αυτά γιατί δεν τα συζητά κανείς;
Επειδή είμαστε αναλώσιμοι; Επειδή ο στιγματισμός κάνει την κοινωνία να θεωρεί φυσικό να είμαστε αποδέκτες βιας, αντιμετωπίζοντάς μας σαν ζόμπι, σαν ήδη νεκρούς―όπως είπε και μια παρουσιάστρια που εν τη αγνοία της απόρησε που ο δράστης έφτασε 58 ετών;

Όσο οι ασθενείς θα ρίχνονται στο δρόμο δίχως φάρμακα, τόσο οι χρήστες θα μπαινοβγαίνουν στις φυλακές. Όσο τα Προγράμματα θα λειτουργούν τιμωρητικά και ιδεοληπτικά με αγκυλώσεις που πληρώνει ο χρήστης, τόσο τα θύματα αυτής της πολιτικής θα αυξάνονται και μ' αυτά θα χειροτερεύει το επίπεδο ζωής όλων μας στις γειτονιές μας και στο κέντρο των πόλεων.
Εμείς οι χρήστες (πρώην και νυν) ζητάμε να σταματήσει ο στιγματισμός. Να σταματήσουν οι άδικες ρατσιστικές γενικεύσεις. Ζητάμε, τώρα, που τα τραγικά αυτά περιστατικά έφεραν το πρόβλημά μας στην επικαιρότητα, να μας ακούσετε ώστε επιτέλους και στην Ελλάδα να εφαρμοστούν οι λύσεις που έχουν αποδειχθεί σωστές και να ζήσουμε όλοι σε μια ευνομούμενη και ασφαλέστερη κοινωνία. Ζητάμε να ακουστεί κι η δική μας φωνή στα κέντρα αποφάσεων διότι μόνο με τη δική μας συμμετοχή θα παρθούν αποφάσεις σωστές για να λυθεί το πρόβλημα που πρώτοι εμείς πληρώνουμε με τις ζωές μας.

Είμαστε  στη διάθεσή σας για διευκρινίσεις και αποδείξεις.
_______________________________________

Για περισσότερα 
για το συγκεκριμένο θέμα,
εκ  του Δικτύου Ομ. Χρηστών
υπεύθυνη, είμαι η γράφουσα Δάφνη Χρονοπούλου.
Γράψτε μου εδώ ή επικοινωνήστε στο messenger https://www.facebook.com/daphne.chronopoulou.9 


Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Σπυριδούλα: 40 χρόνια ALive! @Gagarin 205




















Η ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ έγινε 40 ετών.

Σήμερα 11 Νοεμβρίου 2017 η Σπυριδούλα γιορτάζει τα γενέθλιά της και του ρουμπινιού την πορφυρή επέτειο.

Ήμουν κι εγώ εκεί, όταν γεννιόταν. Στο πάνω πάτωμα του παλιού σπιτιού με τα μαρμάρινα σκαλιά και την πλούσια αττική βλάστηση που κρεμόταν γύρω από την καγκελόπορτα.
Την είδα που γεννιόταν. Εύκολη γέννα, νέων γονιών, με ξεγνοιασιά, ενθουσιασμό και έρωτα.
Στο μικρό studio στο ισόγειο πρωτομίλησε, επαναλαμβάνοντας τα λόγια άλλων και εκεί ξεκίνησε τα πρώτα βήματα, 'ΦΛΟΥ' αλλά στέρεα κι αταλάντευτα.
Μεγάλωσε γρήγορα, ξεπετάχτηκε σε μαγαζιά και στα κυριακάτικα πρωινά σινεμά του τότε αθηναϊκού ροκ, γεμάτες αίθουσες με ξενυχτισμένα ή αγουροξυπνημένα αγόρια και τα ελάχιστα κορίτσια, εμάς, καλούπια σε δυό τύπους. Είτε στα ολόμαυρα και βραδινά ―ανεξαρτήτως ώρας― μεταξωτά βελούδα, μυτερά stilettos, βαρύ eye liner και χείλη κατακόκκινα, είτε ―ξανά ανεξαρτήτως ώρας ή γιορτής― με τη στολή αρρένων, δηλαδή Jeans, μπότες και μακριά μαλλιά.
Και η Σπυριδούλα εκεί. Στο σφιχτοπλεγμένο δίχτυ των ελληνικών γκρουπ απλωνόταν και δυνάμωνε προχωρώντας, 'ΦΛΟΥ' μεν μα focused, σε studio επαγγελματικό, σε ράφια και βιτρίνες των δισκάδικων, σε γνωστά στέκια, σε περιοδείες, 'Με Νάυλον Ντέφια Και Ψόφια Κέφια'. Εκείνη άρεσε πολύ μα δεν της άρεσε. Απομακρύνθηκε κι επέστρεψε πανέτοιμη για το 'Ταξίδι Στο Κέντρο Της Πόλης'. Πένθος την απομάκρυνε απ' το φως της νύχτας μα επέστρεψε κι υπό "Το Βλέμμα Των Ανθρώπων' παραμένει επί σκηνής 'Σε Τροχιά Με Απόκλιση' εκλεκτικά και επιλεκτικά παρούσα.

Γιόρτασε στα 35 της το σάστισμα που άντεξε κι επέζησε και ζήσαμε και ήμασταν ακόμα ζωντανοί για να χαρούμε.

Κι απόψε φέτος έχουμε γιορτή για τα 40 της,
κι ευχόμαστε
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
να τη χαιρόμαστε,
ζωντανή κι ακέραια, αλλιώτικη,
ολόιδια, αλλαγμένη κι απαράλλαχτη,
μοναδική δική μας
και

 'Alive στα live', πάντα.

Φέρνω την Πρόσκληση - πληροφορίες για τη βραδιά
εικόνες παλαιές και νέες,
και τρυφερές ευχές κι από τη Θέκλα Τσελεπή
που τα γνωρίζει.








ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ – 40 ΧΡΟΝΙΑ ALive
special guests: Γιάννης Αγγελάκας, Δημήτρης Πουλικάκος και πολλοί ακόμα
που θα ανακοινωθούν σύντομα! 

Τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ προπώληση, 10 ευρώ ταμείο
Σημεία προπώλησης: viva.gr, τηλεφωνικά στο: 11876, Ευριπίδης, Seven spots, Reload, Syd Records


Η ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ 40ρισε.

Δεν είναι οι πιo εύκολοι άνθρωποι. Αλλά δεν είναι και της ευκολίας.
Κατά τι νεώτερη κι εχοντας μεγαλώσει στην ιδια γειτονιά, αυτούς τούς τύπους τούς παρατηρούσα κάπως από μακριά. Αργά νύχτα, ξημερώματα, συναντιόμασταν στα περίπτερα για τσιγάρα και λοιπά. Συνοδεύοντας πάντα τα ομορφότερα κορίτσια, με τα καπέλα τους και τα μακριά παλτά.
Κι αλλοτε και πιο συχνά στήν Πλάκα στό Σπόρτιγκ και στα σινεμά παίζοντας αυτοί από σκηνής κι εμείς να ζούμε τα ονειρά μας τα τρελά.
Αργότερα, στo σπίτι το μυθικό στην Αγία Παρασκευή… Η κατάσταση ηταν Φλού κι είχαμε πλέον γνωριστεί.
Παύλος, Μήτσος και λοιποί. Τζιμό, Τέρρυ, Τόλης Μ., Σωτήρης Θ., Παύλος Β., Νίκος Δ. Ηταν πολλοί και εκλεκτοί κι ανάμεσά τους η Μελίνα Κ. η πιό ξεχωριστή!
Πορείες, διαδηλώσεις, Μαύρα ρόδα, ζωή χωρίς εκπτώσεις.
Κυλώντας ή κατρακυλώντας, rock ‘n roll…
Δεν μετρώ τα χρόνια ποτέ, κι ούτε για τους φίλους μεζούρα κρατώ (οι μετρήσεις είναι για δημοσιογράφους “τυπικούς” κι ερευνα στατιστική) κρατάω τη χαρά και το ταξίδι μου μαζί.

Καλά 40 ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ μου καλή!

Θέκλα Τσελέπη

Άνοιξη 1980 στο θέατρο Γκλόρια στο ημίφως, πάνω αριστερά ο Παύλος με τον Nίκο Ζιώγαλα παίζουν κρουστά, πάνω δεξιά ο Πάνος Κατσιμίχας φυσαρμόνικα. Κάτω η Μελίνα Καρακώστα (R.I.P.) στο μπάσο, ο Bees (Παντελής Καραχισαρίδης) στα τύμπανα, ο Νίκος Ζιώγαλας τραγουδάει και ο θείος Νώντας με τον υποφαινόμενο στα φωνητικά.








 Προετοιμασία. Σήμερα πριν μια ώρα

Σάββατο 11 Νοεμβρίου
Σπυριδούλα: 40 χρόνια ALive! at Gagarin 205
Special Guests: Μήτs.o.s. Πουλικάκος /Γιάννης Αγγελάκας
Χαΐνης Δημήτρης Αποστολάκης
Άλεξ Κ. & Γιώργος Καρανικόλας (The Last Drive)
Νίκος Ζιώγαλας / Σωτήρης Θεοχάρης (ANFO, Αδιέξοδο)
Αλέξης Ιωάννου (The Burger Project)
Δημήτρης Πολύτιμος (όλη η ιστορία του ελληνικού ροκ…)






______________________________________