Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

'Τα ελληνικά τσιγάρα δεν προκαλούν καρκίνο'― 21ης Ιουλίου Μνημόσυνο #Internationalrememberanceday #nomoredeaths





Επιστήμονες συμφωνούν ότι ο κάπνισμα δεν προκαλεί καρκίνο. Ιδίως, λένε, αν καπνίζετε ελληνικά τσιγάρα- για τύπου Virginia δεν είναι σίγουροι.

Πώς σας φαίνεται η είδηση; Σας ξαφνιάζουν τα εγκλήματα που γίνονται στο όνομα της Επιστήμης;

Αύριο είναι Ημέρα Μνήμης
21η Ιουλίου, Ημέρα Μνήμης των νεκρών από κατάχρηση ουσιών.

Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο, το αλκοόλ επίσης.
 Αν  αθροίσουμε στη βιολογική ζημιά, από κατάχρηση οινοπνευματωδών, στους θανάτους από τροχαία και καυγάδες και βία που δίχως μεθύσι ίσως να μην είχαν συμβεί ο αριθμός των θυμάτων της νόμιμης ουσίας είναι τεράστιος.
Στον αριθμό των θανάτων από Ηρωίνη όμως ένα μεγάλο ποσοστό είναι τα θύματα του Πολέμου Των Ναρκωτικών. Βρώμικες ουσίες νοθευμένες (σκεφτείτε να πίνατε μόνο 'μπόμπες'), φυλακές και αστυνομική βια, στίγμα και ανεργία, αναγκαστική τριβή με το Έγκλημα, μοναξιά και φτώχεια εξ αιτίας του στίγματος (και των πουριτανικών τιμωρητικών μεθόδων που εφαρμόζουν κάποια Προγράμματα απεξάρτησης).

Ο Πόλεμος Των Ναρκωτικών απέτυχε. Είναι πόλεμος κατά του χρήστη, γι αυτό και τους νεκρούς μας εμείς τους θεωρούμε θύματα πολέμου. Ενός παγκόσμιου, παράλογου και σκληρού κυνηγιού μαγισσών που χάρισε τεράστια κέρδη σε λίγους ενώ κατέστρεψε οικογένειες και κοινωνίες των πολλών.

Αύριο πιο περισσότερα.
Σήμερα σας εισάγω στο μικρό μου Μνημόσυνο με τις αληθινές αυτές εικόνες ελληνικών εφημερίδων που διαβεβαίωναν πόσο καλό κάνουν τα ελληνικά καπνά για να τα αγοράζουμε.


 

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Του Γιώρα ο Φούρνος ― Μνημεία διατηρητέα στην καρδιά, λάθη ασυγχώρητα



Μια σκοτεινή δροσερή δίοδος ανάμεσα σε δυό στενά μέσα στην κάψα καλοκαιρινού ήλιου ή λάμψη και μυρωδιά φωτιάς τις γκρίζες μέρες με ψιλόβροχο, ο πολυφωτογραφημένος φούρνος του Γιώρα ήταν αξιοθέατο αγαπημένο για ντόπιους και τουρίστες, μια εμπειρία εικαστική για όλες τις αισθήσεις.
Πέτρινος πλατύς διάδρομος στα βάθη της Πόλης, από τη μια άκρη η περσεφόνια κάθοδος από το φως στο ημίφως κι από την άλλη  η πόρτα η ισόγεια αγαπημένη σε λαλάδες και παππούδες που κάθονταν μετά την εκκλησία να χαιρετηθούν και να ανταλλάξουν νέα. Ένα μουλάρι ή ένα γαϊδουράκι συχνά στεκόταν εκεί, στη στάση την αναγκαία των χωριανών που αγόραζαν το ψωμί της εβδομάδας και έβρισκαν ευκαιρία να 'σαλιαρίσουν' πριν 'πάνε για το χωριό'.
Ήταν οι φλόγες που τρεμόπαιζαν φτιάχνοντας σκιές στους ασβεστωμένους τοίχους, ήταν οι πόρτες που έριχναν λίγα μέτρα καδραρισμένο φως, ήταν κι η μυρωδιά ψωμιού φρεσκοψημένου που σαν της φρέσκιας βροχής στη γη ή σαν φουρτουνιασμένης θάλασσας ξυπνά μέσα μας μνήμες αταβιστικές και σκεπασμένες με άλλα μα άγρια ζωντανές κι οξύτατες όποτε εμφανιστούν.

Κλείνει ο φούρνος του Γιώρα και δε νομίζω να είναι κανείς μας που δε λυπάται.  Προσωπικά για τον Κύριο Νίκο και το Γιώρη τον νεότερο που ζήσαμε να το παλεύουν με διάφορες προσπάθειες, ζήσαμε τα ξενύχτια στον ξυλόφουρνο την ώρα που γύρω τους άλλοι γλεντούσαν ή πλούτιζαν με σαμπάνιες κι αχινούς.
Κλείνει ο φούρνος και μαζί του κλείνει κι άλλο ένα κομμάτι της Μυκόνου που άξιζε να αγαπηθεί όχι μονάχα σαν τόπος για διακοπές βαθύπλουτων ίδιος με μια σουίτα στο Ντουμπάι ή στο Λας Βέγκας αλλά σαν τόπος έμπνευσης, ταξίδι αληθινό που σημαδεύει, επαναπροσδιορίζει ώστε ο άνθρωπος να βλέπει τη ζωή του από μακριά και να αλλάζει ρώτα.

 Το είχε αυτό η Ελλάδα και το χάνει. Το είχε η Μύκονος.
Αφότου μάθαμε το νέο, βλέπω, ως συνηθίζεται, πένθος και θλίψη και τα αιώνια ότι φταίμε εμείς που δεν τον στηρίξαμε, φταίνε οι Μυκονιάτες που δοκίμαζαν ψωμιά απ' αλλού.
Αστεία πράγματα βεβαίως, αν και καλοπροαίρετα.
Αν κλείνει ο Φούρνος του Γιώρα, αν κλείνουν κάθε λίγο μαγαζιά ιστορικά, ζωγραφισμένα και τραγουδισμένα είναι επειδή ο σχεδιασμός της σύγχρονης Ελλάδας είναι τέτοιος που δεν υπολογίζει τη συντήρηση, δε μετρά την τοπική ιστορία.
Διατηρητέα δεν έπρεπε να ήταν μόνο τα αρχαία ή τα αναγνωρισμένα αρχαιοπρεπή (όπως τα νεοκλασικά) αλλά και τα τούρκικα και τα ιστορικά τζαμιά που τα κάναμε σινεμά και αγορές. Διατηρητέο και επιδοτούμενο με χρήμα αλλά και συμβούλους και κάθε υποστήριξη, έπρεπε να είναι κάθε τι που σημάδεψε ή απέμεινε από την κληρονομιά ενός τόπου. Διατηρητέο είναι ένα ελαιοτριβείο, ένα εργοστάσιο, μια μηχανή, μια γειτονιά, ένας χώρος λατρείας ή διασκέδασης.


Στο:
 άρθρο 24 παρ. 6 του Συντάγματος, σαφώς επιτάσσεται ότι: « Tα μνημεία, oι παραδoσιακές περιoχές και τα παραδoσιακά στoιχεία πρoστατεύoνται από τo Kράτoς.Nόμoς θα oρίσει τα αναγκαία για την πραγματoπoίηση της πρoστασίας αυτής περιoριστικά μέτρα της ιδιoκτησίας, καθώς και τoν τρόπo και τo είδoς της απoζημίωσης των ιδιoκτητών».
Δηλαδή:
 «Από αυτήν την συνταγματική επιταγή διαφαίνεται το αυξημένο ενδιαφέρον της Πολιτείας να προστατευθεί το πολιτιστικό περιβάλλον, που αφορά στην ιστορική, καλλιτεχνική,τεχνολογική και εν γένει πολιτιστική μας κληρονομιά. Μάλιστα η προστασία αυτή πρέπει να είναι συνεχής και κατάλληλη για αυτόν τον σκοπό, για αυτό δίνεται η δυνατότητα στην Διοίκηση επιβολής ιδιαίτερων μέτρων, που αποσκοπούν στην αποφυγή βλάβης αλλοιώσεως ή υποβαθμίσεως του πολιτιστικού περιβάλλοντος .
Και είναι φυσικά το μόνο σίγουρο, ότι η πολιτιστική μας κληρονομιά δεν καθρεφτίζεται μόνο σε αρχαιολογικούς χώρους, σε μουσεία ή μνημεία, αλλά ακόμα και σε μεμονωμένα κτήρια ή σε σύνολα οικισμών.»* Νομική Εφημερίδα CURIA.GR


Σκοπός μας όμως δεν είναι να ζήσουμε σε ένα Μουσείο αλλά να διατηρούμε σε λειτουργία όσα πιο πολλά μπορούμε από την ιστορική μας κληρονομιά. Μιλάμε για Φούρνο που, με λίγη βοήθεια πιστεύω θα μπορούσε να είναι μια επικερδής επιχείρηση, επικερδής και πολιτιστικά, ποιοτικά εννοώ, διότι θα πλούτιζε και τουριστικά και εκπαιδευτικά το νησί.
Αλλού, κουράστηκα να το θυμίζω, το καταλαβαίνουν. Όσοι ταξιδεύουμε γνωρίζουμε ότι μπορείς ακόμα να πιεις τη μπύρα σου εκεί που έπινε μια μπύρα ο Σαίξπηρ ή ο Μαρξ κι ο Ντίκενς, να φας μια μικρή 'μαντλέν' στη μικρή πόλη που περιγράφει ο Προυστ ή, μια ομελέτα στο Café de Flore** όπου έγραφαν ο Σαρτρ με τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ και το σεβόμαστε ως εν λειτουργία ιστορικό μνημείο που περιγράφεται από συγγραφείς Γάλλους ή περαστικούς παρότι δεν είναι παλιό όσο ο Φούρνος του Γιώρα. Όπως,παράδειγμα πολύ σχετικό μ' εμάς εδώ, μπορούμε να πιούμε πάντα ένα ποτό στο γνωστό μας από τη λογοτεχνία Harry's Bar στη Βενετία που όχι μόνο παραμένει ζωντανό και αναλλοίωτο αλλά και για να μη χαλάσει η θέα του εμπόδισε ο Δήμος να ανοίξουν Mac Donalds στην πλατεία και, συχνά, δίνει οδηγίες με πρόστιμα για το ντύσιμο των τουριστών που υποβιβάζει την περιοχή.
Αλλά δε λέω να φτάσουμε ως εκεί, λέω να διδαχθούμε.
Και αν υπάρχει τρόπος να μη θρηνούμε κάθε χρόνο μνημεία μας που ισοπεδώνονται κι αν θέλουμε όντως να βρεθούν οι ένοχοι για να αλλάξουμε στο μέλλον ας πάψουμε να τα πενθούμε κατόπιν εορτής κι ας ψάξουμε τα αίτια και τους αληθινούς υπαίτιους.

__Για να μην παρεξηγηθώ, θέλω να το ξεκαθαρίσω πως αυτό που προτείνω δεν είναι οι διαμαρτυρίες 'πού είναι το κράτος;' ή η κομματική ρίψη ευθυνών· αυτά δε βγάζουν πουθενά.
Αυτό που προτείνω είναι, όσοι νοιαζόμαστε, να μιλήσουμε ανοιχτά για το γεγονός ότι πεθαίνει η Πόλη αφότου η πρόσβαση είναι ελεύθερη μόνο σε νέους και αρτιμελείς τουρίστες ενώ παραμένει κλειστή για εμάς τους κατοίκους οπότε και βέβαια κλείνουν παλιά μπακάλικα (θυμίζω τον Πάπορα) και φούρνοι όπως φεύγουν οι γιατροί και οι κάτοικοι.

Αν φταίμε όλοι, δεν είναι επειδή δε αγοράζουμε ψωμί από την Πόλη αλλά επειδή με λανθασμένη πολιτική και αγκυλώσεις φτάσαμε να μην είναι δυνατόν να το κάνουμε όπως προτιμάμε να στήνουμε προτομές νεκρών αντί να διασώζουμε τα ζωντανά μνημεία του τόπου.
___________ Φέρνω φωτογραφίες του φούρνου και των ακούραστων ιδιοκτητών Κυρίου Νίκου και του φίλου μου Γιώρη, ποστ του Δημήτρη Ρουσουνέλου με φωτογραφία το τελευταίο 'πουλαράκι' (για μάς που ξέρουμε)
+ νομική εφημερίδα περί διατηρητέων.


 Dimitris Rousounelos 


Αυτός είναι ο τελευταίος μισόκιλος πούλος που βγήκε από τον Φούρνο του Γιώρα.
Όσοι ξέρουμε να διαβάζουμε το ταμπάνι είχαμε από καιρό πάρει το μήνυμα.
Αύριο δεν θα βγει ψωμί. Ούτε μεθαύριο. Ούτε από βδομάδα.
Ψωμί από τον ξυλόφουρνο του Γιώρα τέλος. Εκτός κι αν στη Μύκονο που σαρώνει και σαρώνεται, κάτι αλλάξει και η ανάγκη μια άλλης ποιότητας, ισορροπίας και ανθρώπινης διαβίωσης σηκώσει μπαϊράκι.
Το πραγματικό πριγκηπάτο είχε σήμερα μια απώλεια στη μάχη με την αλλοτρίωση του νησιού.
Ως τότε είναι δύσκολοι οι καιροί για πρίγκηπες.
Κύριε Νίκο, φίλε Γιώρη, για όσα κάνατε κι όσα προσφέρατε στην κοινωνία και τους φίλους του νησιού μας, για το πολύ που αντέξατε, που ήταν πέρα από τις δυνάμεις σας -και το ξέρουμε καλά, όλοι εμείς που σχεδόν καθημερινά και κάποιοι όπως εγώ από τον καιρό που γεννηθήκαμε- πολύ σας ευχαριστούμε.
Το ψωμί σας και ο κόπος που βάζατε καθημερινά για να βγει θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας.

______________________________________________________________
















1954: Το ζύμωμα (που τότε έκαναν οι νοικοκυρές).
Φωτ. του Φραγκή από το αρχείο του Δημήτρη Κουτσούκου.




Τη Μεγάλη Εβδομάδα φτιάχνουν στα σπίτια και στους φούρνους. Λαμπροκουλούρες με περίτεχνα σχήματα και τις στολίζουν με κόκκινα αuγά.. Τις μοιράζουν και τις βάζουν στο τραπέζι το Μεγάλο Σάββατο.
Την Μεγάλη Πέμπτη και την Μεγάλη Παρασκευή, οι φούρνοι δίνουνστο ψωμί το σχήμα του Σταυρού και συμβολικά το κόβουν με το χέρι μη θέλοντας λόγω της ημέρας να χρησιμοποιήσουν μαχαίρι.
'Ήθη, έθιμα και παραδόσεις της Μυκόνου' της Όλγας Μάρκαρη,
Μέλος του Πολιτιστικού Λαογραφικού Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Μυκόνου




Νίκος με το Γιώρη και χαμογελαστή βοηθά η μαμά, η Φανή






Ο φούρνος του Γιώρα  χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Τον δουλεύει εδώ και δυό αιώνες η ίδια οικογένεια.Το όνομά του το πήρε από το Γιώρα Βαμβακούρη, παππού του σημερινού Γιώρη που, με μεγάλο σεβασμό  ανακαίνισε το 2015.






______________________________
Σημείωση
To Café de flore είναι ένα σπουδαίο παράδειγμα. Άνοιξε το 1880 και ακόμα έχει τη χαρακτηριστική Art Deco διακόσμηση ενώ από το 1994 έχει θεσπιστεί και το Prix de Flore λογοτεχνικο βραβείο στο όνομά του, το οποίο δίνεται εκεί.  Σύχναζαν πάντα συγγραφείς, φιλοσοφοι και πολιτικοί αλλά λόγω του ότι παραμένει αναλλοίωτο προσελκύει πολλούς τουρίστες και το βλέπουμε σε ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές κ.λ.
Τι συγκρίνω, ίσως πείτε. Όχι με το Φούρνο μα, έτσι για μια στιγμή, σκεφθείτε πόσο επικερδή θα ήταν σήμερα το  'Μπραζίλιαν' ή Βυζάντιο' στα οποία σύχναζαν ποιητές και ηθοποιοί. 

Παραδείγματα 
(που πρόλαβα όπως και η ΄Βεγγέρα' της Μυκόνου)

Ο γνώστης του καφέ Ευάγγελος Σαραβάνος, μετά από χρόνια στη Βραζιλία και στην Αλεξάνδρεια, αποφάσισε να ανοίξει καφενείο και στην Αθήνα. Το «Μπραζίλιαν» της οδού Βουκουρεστίου είχε ως σήμα κατατεθέν την εξαιρετικής ποιότητας καφέ (εδώ πρωτοήπιαν οι Αθηναίοι espresso), και τα εξαιρετικά γλυκά. Το Μπραζίλιαν κατά τις δεκαετίας του ’50 και του ’60 παραγκωνίζει  σταδιακά άλλα λογοτεχνικά στέκια, όπως το «Πατάρι του Λουμίδη». Στην καθιέρωση του «Μπραζίλιαν» ως λογοτεχνικού στεκιού συνέβαλε και η γειτνίασή του με το βιβλιοπωλείο «Πυρσός». Την ακμή του Μπραζίλιαν ανέκοψε η δικτατορία του 1967, καθώς αρκετοί από τους επιφανείς θαμώνες του είτε μετακόμισαν στο εξωτερικό είτε απλώς σταμάτησαν να το επισκέπτονται. Συχνός θαμώνας του Μπραζίλιαν ήταν  ο Κώστας Ταχτσής, το ποίημα του οποίου «Η συμφωνία του Μπραζίλιαν», εικονογραφημένο από τον Γιάννη Τσαρούχη,  κοσμεί τον τοίχο του σημερινού Μπραζίλιαν στον αριθμό 10 της οδού  Βαλαωρίτου, όπου μεταφέρθηκε το 2007. Το σημερινό Μπραζίλιαν διατηρεί στους τοίχους του τις 45 φωτογραφίες του Αλέκου Φασιανού, στις οποίες μπορεί κανείς να διακρίνει πολλούς από τους λογοτέχνες και καλλιτέχνες που σύχναζαν εδώ, όπως τους περιγράφει ο Κώστας Ταχτσής:

 "Το 48-49, μια σταλιά μαγαζάκι ήταν – είναι ακόμα – μα ανάμεσα στους θαμώνες που συνωθούντο στα λίγα τετραγωνικά του μέτρα ήταν και καμιά δεκαριά άνθρωποι που, ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας άλλος, θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν άνετα την πνευματική Ελλάδα, με όλα της τα ελαττώματα αλλά και με όλες της τις αρετές: ο Μόραλης, ο Ελύτης, ο Τσαρούχης, ο Εγγονόπουλος, ο Σαχτούρης, ο Βαλαωρίτης, ο Χατζιδάκις και άλλοι, που περιττεύει να αναφέρω."

«Όταν η ποίηση χάνει ένα από τα καταφύγιά της, σημαίνει ότι όλα πάνε στραβά σε µια πόλη»
Το θρυλικό ουζερί του Απότσου ξεκίνησε τη λειτουργία του το  1897 και αρχικά βρισκόταν στην οδό Σταδίου 5Α, Το  1969 μεταφέρθηκε στην οδό Βουκουρεστίου για να καταλήξει το 1971 στη στοά επί της οδού  Πανεπιστημίου 10. Την πολυετή του ιστορία πρόδιδαν οι τοίχοι του, τους οποίους  διακοσμούσαν προπολεμικές διαφημίσεις ευρωπαϊκών και ελληνικών ποτών. Στους επώνυμους θαμώνες του συγκαταλέγονταν οι Μιλιτιάδης Μαλακάσης, Ζαχαρίας  Παπαντωνίου, Δημοσθένης Βουτυράς, Γ. Κατσίµπαλης, Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, Ανδρέας Καραντώνης κ.ά. Από τον «Απότσο» ξεπήδησαν και πολλά λογοτεχνικά περιοδικά, με γνωστότερο όλων το «Τετράδιο», του οποίου τα στοιχεία επικοινωνίας ήταν ταυτόσημα με του ουζερί. --> theartfoundation


____________________________________________________________________

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Από Ντουτέρτε σε Σαββόπουλο δυό ψηφαλάκια δρόμος (videos)



Έχω γράψει πολλές φορές για το κυνήγι χρηστών του Ντουτέρτε των Φιλιππίνων.
Αμετανόητος συνεχίζει να δίνει το ελεύθερο να σκοτώνουν ανθρώπους στο δρόμο ή στα σπίτια τους, δίχως δίκες και καταδίκες, αρκεί κάποιος να τους θεωρήσει 'τοξικομανείς'.

Φέρνω τη συνέντευξη (με μεταγλώττιση)
Και συνδέσμους.

Έχω ζητήσει πολλές φορές να μην προσπεράσουμε αυτό που συμβαίνει στις Φιλιππίνες, έχω ανεβάσει φωτογραφίες και πληροφορίες για το τρομερό κυνήγι μαγισσών που εξαπέλυσε  ο  Ροντρίγκο Ντουτέρτε με το που κέρδισε τις εκλογές. Κι αν δε νοιάζεστε, κι αν σας φαίνεται μακριά η Μανίλα, τη φέρνω κοντά με ένα άλλο video, δικού μας, καταξιωμένου Έλληνα σεβαστού που τα λόγια του με κατατρόμαξαν.
Παρακαλώ δείτε το. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, με τόση νοσταλγική τρυφερότητα αγαπητός σε πολλούς, αποκαλύπτεται ότι δεν απέχει από το χιτλερίσκο Νουτέρτε αφού, σε γλώσσα Χρυσαυγίτικη χρησιμοποιώντας όρους αδόκιμους και προ πολλού στιγματισμένους, οραματίζεται Σπιναλόγκες και Μακρονήσια για «λαθρομετανάστες»και «τοξικομανείς»

«Πρόβλημα», σαν τον Ντουτέρτε κι αυτός και σαν τον Χίτλερ, θεωρεί ανθρώπους που βλάπτουν μόνο τον εαυτό τους, ανθρώπους άρρωστους,  και η λύση του είναι να εξαφανιστούν, να μην τους βλέπει.
Όσο για τους μετανάστες δεν είναι γι αυτόν άνθρωποι, πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από πόλεμο ή μετανάστες που κοπιάζουν για μια καλύτερη ζωή, μα  τους βαπτίζει «λαθρο».
«Λάθρο», σα να έχει να ενημερωθεί από την εποχή που καβάλησε εκείνο το ΦΟΡΤΗΓΟ που τον ταΐζει ακόμα. Εσωτερικός μετανάστης κι εκείνος δηλαδή, άφραγκος. Όπως και στο Παρίσι  «λαθραίος». 
Σκέπτεται άραγε ποτέ ότι ο καλός μας «Νιόνιος»  με τη διδακτική φωνή παραμυθά, σ' εκείνο το Διονύση σήμερα θα έλεγε ότι, άφραγκος, δε είχε δικαίωμα να έρθει στην Αθήνα μα όφειλε να μείνει σπίτι του να πολεμήσει κι  ότι ―τι μουσικός και τραγουδοποιός και καλλιτέχνης;  Σε ερημικό νησί θα τον πάμε, να γίνει αγρότης διότι αυτή την Πολιτική επιλέγει ο καταξιωμένος μελλοντικός εαυτός για το νεαρούς που φεύγουν για να ανοίξουν οι ορίζοντες και να βρουν ευκαιρίες να δημιουργήσουν.


Αν αναρτώ μαζί τα λόγια των δυό ανδρών και σας παρακαλώ να δείτε τα videos είναι διότι ο κίνδυνος είναι παρών και δεν έχει σύνορα μα αερογέφυρες νοερές μεταξύ Καλλιμαρμάρου και Φιλιππίνων όσο ξι αν προσπαθούν να μας σκοτίζούν το νου οι πόζες πολιτικού ή οι τιράντες του γλυκού παππούλη.

Πειστήριον 1. https://youtu.be/-RoZPh0ZKms




Πειστήριον 2:






 _______________________
Tα videos
Ντουτέρτε https://youtu.be/-RoZPh0ZKms
Διονύσης Σαββόπουλος https://youtu.be/lTOh1KF1Un8

Οι Σύνδεσμοι



Βασίλης Ραφαηλίδης για τον πουριτανισμό του ιεροεξεταστή Σαββόπουλου https://youtu.be/gGamsZS_ll4

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Ξεφώλιασαν σώα φέτος ―της Φύσης timeshare



Ξεφώλιασαν.

Αυτό το μικρό μού κόστισε πολλές σκοτούρες. Τρεις φορές έπεσε, μια μπήκε και μέσα, κρύφτηκε και τσίριζε ώσπου κουράστηκε και φοβήθηκα πως ήρθε το τέλος.
Το έβγαζα έξω, δεν το 'βλεπαν οι γονείς. Του έδινα να φάει, το τοποθετούσα σε γλάστρα, τίποτε. Έμενε βουβό και μαζεμένο κι έδειχνε όλο πιο αδύναμο.
Το ανεβάζαμε στη φωλιά, σντουπ ξανάπεφτε αυτό, ενώ τα δυο αδελφάκια είχαν ήδη πετάξει ως κοντινά κλαδιά και δοκίμαζαν τα φτερά τους.
Δεν ήταν έτοιμο, πούπουλα δεν είχε ακόμα κάτω από τα φτερά.
Τρίτη φορά το ξαναβάλαμε στην άδεια φωλιά και πάλι έπεσε, αλλά σε μια μέρα είχε δυναμώσει, είχε έρθει η ώρα του.
Τώρα έφυγε  και μαζί του τα άλλα κι οι γονείς.

Του χρόνου πάλι.

__________________________________________
Χαρά όταν έρχονται στα μέσα του χειμώνα, χαρά που καθαρίζουν και ξαναστρώνουν τη φωλιά, τα τιτιβίσματα, τοsex για μέρες. Κι ύστερα μια σιωπή ώσπου να σκάσουν απ' τα αυγά και να ακούσω τα πρώτα τιτιβίσματα αδύναμα και σιγανά. Στο τέλος, πριν να ξεφωλιάσουν, ξεκουφαίνουν.

Φέτος είχαμε μια γέννα μόνο κι ούτε ένα ατύχημα. 
Άλλες χρονιές, όταν έρχεται νωρίτερα το καλοκαίρι έχουμε 2-3 γέννες ή και παραπάνω. Όμως δε ζουν πιο πολλά. Αν δεν τα πιάσει γάτα, αν δε χτυπήσουν μόνα τους συχνά είναι οι γονείς που τα σκοτώνουν. Μεθοδικά. Τους δείχνουν και τα παροτρύνουν να πετάξουν όσο εκείνα είναι μικρά, δίχως φτερά. Και σκάνε κάτω απροστάτευτα κι ένα-ένα πεθαίνουν.
Την επομένη οι γονείς ρίχνονται πάλι με μανία στο sex. Ξαναγενούν κι έχουμε μια από τα ίδια.
Τόσο σκληρό να βλέπω να σκοτώνουν τα παιδιά τους που ένα καλοκαίρι μετά από ζεστό χειμώνα τα απείλησα ότι αν συνεχίσουν τις παιδοκτονίες θα τους κάνω έξωση, θα χτίσω τη φωλιά.

Φέτος, ευτυχώς ήρθε αργά το καλοκαίρι κι έχουμε μια γέννα τρία πουλάκια σώα κι αβλαβή.
Καλά να πάνε και καλά να επιστρέψουν,
η φωλιά θα είναι εδώ να περιμένει.

_____________________________________________
Σημείωση: Δύο είδη αποδημητικά  μοιράζονται τη φωλιά. Άλλο το χειμωνιάτικο, που έρχεται Αύγουστο (και αν όλα πάνε καλά σκοτώνει τα παιδιά του Οκτώβριο) κι άλλο έρχεται Φεβρουάριο και αδειάζει τη φωλιά ως αρχές Ιουλίου.
Των καλοκαιρινών τα αρσενικά έχουν μαύρο σκουφάκι και  ανοιχτόχρωμο πουκάμισο. Τα χειμωνιάτικα είναι πιο γκρίζα και μου τα είπαν 'κολινάκια' μα άλλη ονομασία δεν ξέρω.


Εικόνες
Πάνω το φετεινό μια μέρα πριν να πετάξει.
Πιο κάτω δείγμα, ένα θύμα περσινό (βλέπετε διαφορά στο μέγεθος) που το επεξεργάζεται ο Mon Chou-Sue.